فرهنگ ( )

به استقبال رو ز خبرنگار (6) ؛ فرق نمی کند کجایی / کریم جعفری

فرقی نمی کند کجا باشی

 

کریم جعفری

 

واقعا فرقی نمی کند کجا باشی، هلمند افغانستان و یا در مزارشریف، در عراق باشی و یا در فلسطین اشغالی، اصلا مهم نیست در کدام کشور رسالتت را انجام می دهی، در چین باشی و یا برمه و شاید هم در زیمباوه، اینها هیچکدامشان ملاکی برای سنجش کار تو نیست، هر وقت دوربین و قلم و کاغذ را از کوله پشتی ات بیرون می آوری تا آنچه رخ داده است را برای مردم دنیا نقل کنی، متوجه خواهی شد که برای تو همه جا آسمان یک رنگ است... تو در همه جا حقیقت را می یابی و گلوله – که همه جا یک معنی بیشتر ندارد؛ مکانش نیز مهم نیست – نیز تو را می یابد.

 

برای خبرنگار که در این سطرها تو خطابش کردم، واقعا آسمان یک رنگ بیشتر ندارد و در این یک رنگی است که می توانی او را بیابی، آنهایی که برایش ادعای دوستی می کنند، بیشتر از همه با او دشمنند، هر جا که صدای گلوله آمده، نام آنها نیز مضاف الیه جمله بوده است و آنها در پشت صفیر گلوله جا خوش کرده اند و ناگهان....

 

همیشه همینطور است؛ فرق نمی کند کجا باشی، گلوله که می آید از تفنگ نظامی آمریکایی در عراق خارج شده باشد و یا اینکه در همان کشور شبه نظامیان تو را دزدیده باشند و از فاصله چند متری مغزت را با هفت تیر از هم بپاشند و یا شاید هم در مزار شریف تو را همپایه دیپلمات ها کنند و در یک صف همه را به گلوله ببندند و چند گل سرخ از آن گلوله ها بر سینه تو بنشیند... البته تو می توانی کمی هم به این سو و آن سو بروی، در شیلی خودت را اسیر در دست دژخیمان پینوشه ببینی و یا اینکه در جایی دیگر مانند برمه اصلا اجازه ورود را ندهند...

 

واقعاً وقتی خبرنگار باشی مهم نیست در کدام کشور زندگی می کنی و برای کدام نشریه و یا خبرگزاری و با تلویزیون کار می کنی، تو همه جا متهم هستی، متهم به مرگ در صورتی که افشاگری کنی، 5 سال از جنگ عراق می گذرد، به گفته مسئول انجمن صنفی خبرنگاران عراق، در این کشور صدها خبرنگار کشته شده اند و کسی هم نبوده تا پیگیر عاملان آن باشد، در افغانستان هم همینطور، طالبان در روز روشن خبرنگار جماعت را در وسط شهر دار می زنند تا عمق کینه خود را اعلام کنند، در فلسطین اشغالی خبرنگاران به ضرب گلوله نظامیان اسراییلی کشته می شوند و نخست وزیر برای کشتن خبرنگار افشاگر جانی مدال می دهد، چون مجبوری همیشه سرت را بالا بگیری تا همه چیز را ببینی، اینگونه است که پیشانیت برای شکارچیان سیبل می شود و ناگهان...

 

تاکنون در مورد خبرنگار و خبرنگاران بسیار شنیده ایم که چگونه جانشان را بر سر حقایق از دست می دهند و کسی هم نیست تا دنبال قاتلان آنها را بگیرد، بی بی سی، سی ان ان، رویترز، الجزیره، العربیه، فرانسه، ایرنا و ده ها خبرگزاری و رسانه دیگر طعم تلخ از دست دادن همکاران خود را در میدان های درگیری و یا نقاط دیگر شنیده اند و فارغ از تمام مسایل -  در حالی که می دانند مرگ در چند قدمی آنهاست- پا جای پای آن دوست می گذارند تا حقیقت را کشف کنند..

 

چندی پیش که سامی الحاج تصویر بردار سودانی تلویزیون الجزیره از زندان گوانتامامو آزاد شده بود، در هتل هیلتون دوحه سخنانی را به مناسبت آزادیش مطرح کرد که شنیدن آن مو را بر تنت سیخ می کند... سامی نمونه زنده مانده از خبرنگاری است که وقتی از زندان بازگشت می گفت دیگر خبرنگاری نمی کنم... قیافه اش هم تغییر کرده بود و نمی دانم شکل چه شده بود، کار با اعمال شاقه، مهم تازه این نیست بلکه مهم آن است فرقی نمی کند کجا باشی؛ تو به حکم خبرنگاری محکوم هستی...