حاج تبریزی یا آخرین بازمانده ی تبعیدیهای جزیره را دارند به خاک می سپارند و بچه هایش غم دنیا را بردوش دارند که از بلندگوی آرامگاه می شنوی " به اطلاع اهالی محترم جزیره می رساند که مراسم راهپیمایی روز جهانی قدس فردا راس فلان ساعت در فلان جا برگزار می شود. . . حضور شما موجب. . . " و اطلاعیه که تمام می شود دوباره قرآن پخش می شود. و تو در کنار گود ایستاده ای و تدفین کسی را نظاره می کنی که روزی خود بر گود تنها زورخانه ی باستانی در خارگ مرشد بود. حاج تبریزی را سال ۱۳۳۲ به خارگ تبعید کرده بودند و لابد شنیده ای که از پیروان شهید نواب صفوی بود و در هجوم وحشیانه ی ساواک به تیر مجروح شد و فردای آنروز برای همیشه تبعید شد به خارگ.
و آنقدر ماند در خارگ که همرزمانش انتقام گرفتند و شاه سرنگون شد. ندای انقلاب شاید روحی تازه در او بخشیده بود و احیانا او را در ادامه ی راه ثابت قدم تر کرده باشد اما دیگر سی سال گذشته بود از خاطره ی اولین روز آمدنش به خارگ و حالا "چنگیز اصلانی" پنجاه ساله بود و به دلیل شدت مجروحات و ضعف جسمی ناشی از زندگی در دخمه های جزیره، دیگر توان برپاساختن شغلی یا اشتغال به کاری را آنچنان که باید نداشت.
و آن روزها هم گذشت. و سال های زندگی در خارگ به پنجاه رسید و دریغ که هیچ کس ندید و نشنید از آمدن مسئولی به دیدار "یار با وفای نواب صفوی". حتی برای او که جانش را به آزادگی ملت فدا کرده بود و از خانواده و شهر و دیار خویش جدا مانده بود، نه کلبه ای ساختند نه دستانش را به گرمی فشردند به مهر.
و حال که عمر می رسد به ۸۵ و سالیان تبعید می گذرد از ۵۰ در گوشه ای خفته بر تخت و تنها برای دیدار با معبود لحظه شماری می کرد. و از آمد و رفت لحظه ها در خارگ هیچ ندید جز درد، و از جلوس این و آن بر قدرت، هیچ نگرفت و نخواست، حتی حق.
سرت را بالا می کنی و می بینی که کپه ای خاک اینک بر مزارش خفته است و انگار که مدتهاست از میان ما رفته و آنطرف، همه دوستانی فاتحه می خوانند و به شاهرخ و برادرش تسلیت می گویند. و این چنین زندگی پر مشقت و دردبار مردی که برای عقیده اش جنگید به دید دنیا تمام شد. چه ساده زیست و چه ساده هم رفت. و تو برمی گردی. در راه می بینی که بسیار سبزپوش و آبی پوش و سفیدپوش با کلاههایی بر سر در فلان جا گرد آمده اند و مارش نظامی برپاست و تصویر قدس در هر گوشه ای.
